NETFLIX - ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
ZESPÓŁ SZKÓŁ W DAVIS
Jak się macie?
Co słychać?
Wróciłem.
Musiałem.
Netflix proponował Los Angeles, Chicago albo Nowy Jork.
Wybrałem Davis w stanie Kalifornia.
To był...
To był udany rok.
Niedawno wziąłem ślub.
Dziękuję.
Oklaski są potrzebne.
Pierścionek jest ciężki.
Inaczej niż we Władcy Pierścieni.
Mam pierścionek. Straciłem moc.
Nie miałem wyjścia.
To był kompromis.
Ośmiominutowy film, a nie saga trwająca 90 minut.
Niedawno świętowaliśmy pierwszą rocznicę.
Rok za nami. Tyle się działo.
Trudno o tym mówić,
ale małżeństwo daje wolność.
Nie przejmuję się już znajomymi singlami.
Nie martwię się o nikogo. To wspaniałe.
Wy wciąż szukacie miłości
i narzekacie.
„Jak tu znaleźć partnera?”
„Dołeczki? Odpada”.
„Brunetki? Nie dla mnie”.
„Pracujesz w Subwayu, masz ograniczony wybór”.
Darujmy sobie.
Wiecie, że moi rodzice nie widzieli się przed ślubem?
Trzydzieści lat temu w małym indyjskim mieście,
naprawdę niewielkim,
tata usłyszał o kobiecie o imieniu Seema, o mojej mamie.
Seema była niezłą laską.
W 1982 roku mogła...
Ta czerwona kiecka.
Była jak iPhone 8.
„Znasz Seemę? Jest szczupła, a jej rodzice mają aparat”.
Ojca zainteresował aparat.
Pobiegł do domu dziadka i ogłosił, co zamierza.
„Lecę do Ameryki poślubić Seemę”.
Szybko ożenił się z kobietą, której nigdy na oczy nie widział.
Zupełnie jak Tinder bez zdjęć.
„Chcę być z nią do końca życia.
Oby była dobrą kobietą.
Zamieszkamy w Stanach, gdzie nikogo nie znamy”.
Jestem im za to wdzięczny.
Najmi poślubił Znak Zapytania, wyjechali do Ameryki i pojawiłem się ja.
Urodziłem się w amerykańskim środowisku.
Dla kogoś o moim kolorze skóry to cud.
Mówię serio.
Co ciekawe, historia rodu jest mi obca.
O rodzicach wiem niewiele.
Oni też mnie dobrze nie znają.
Tata nie zdradził ulubionego koloru,
wysłał mnie do Stanford.
Chciałem coś o nim wiedzieć, a ten planował moją przyszłość.
Imigranci kochają tajemnice.
Tak już jest.
Najpierw coś dobrze ukrywają,
a ujawniają, gdy nie ma to najmniejszego znaczenia.
„Mama jest nindżą, a tata komunistą? Czemu mówicie dopiero teraz?”
Rozmowa z ojcem jest jak film Nighta Shyamalana.
Przez 90 minut buduje napięcie.
Końcówka rozczarowuje.
Rodzice po ślubie przeprowadzili się tu.
Zamieszkali w Davis.
Mama musiała wrócić do Indii, by skończyć studia.
Pierwsze osiem lat mieszkałem tylko z tatą.
Byliśmy sami.
Bez miłości bezwarunkowej.
Miłość brązowych ludzi jest warunkowa.
Wyraz ich twarzy zawsze oznacza: „Weź się w garść”.
Tak już jest.
Dorastałem w tym mieście. Tu są moje początki.
Tak.
W Davis mieszkają głównie biali,
co widać po widowni.
Odczytywanie listy obecności w szkole było koszmarem.
- Jak masz na imię? - Jasura.
Jakby to przeczytali?
Jasuriah.
Ja, Hanson Minaja,
byłbym Sahan Minha
albo Saddam Hussein.
Nauczyciel tak mnie kiedyś nazwał.
- A ty? - Biju.
Nikt nie wie, jak to przeczytać.
Serio?
Ja i mój tata, jedyni brązowi w okolicy.
To nas łączyło. Wszystko robiliśmy razem.
Coś strasznego, bo nie rozumiem ojców imigrantów.
Nikt z was się nie uśmiecha.
Wszyscy umrzemy. Śmiejcie się.
Czemu się nie śmiejecie?
Jesteście zestresowani i zmęczeni.
Każdy ojciec imigrant wybudzony z długiego snu
zapyta o podatki.
Niewiarygodne.
Pamiętam, jak byliśmy w sklepie spożywczym.
Tata zdjął z półki jogurt.
Zdziwiło mnie to.
Albo mleko. Wszystko jedno.
Wiem doskonale, że nie lubi
produktów mlecznych.
Teraz ma pewnie ten sam wyraz twarzy.
Życie jest ciężkie i nie ma na to rady.
Miał dziecko. Nie byłem grzeczny.
Wybrałem napój gazowany.
Chciałem żyć wiecznie.
Biegłem po sklepie i potknąłem się.
Upuściłem napój. Rozlał się na podłodze.
Tata zrobił to, co wszyscy brązowi rodzice.
Rozejrzał się, czy nikt nie idzie...
i uderzył mnie w twarz.
Dziękuję. Fajnie, że to rozumiecie.
Jestem wam wdzięczny.
Imigranci biją swoje dzieci
inaczej niż biali.
Amerykanie biją po rękach, raniąc ciało.
Imigranci po twarzy, raniąc twoją duszę.
Takie umysłowe Guantanamo.
Takie rzeczy w Davis?
Ira Glass mawia, że dzieci są przyszłością.
Oglądaliście The Slap? Taki program NBC.
Biały dzieciak jest tam bity po twarzy w urodziny.
Czy to jakiś żart?
Program ma trzynaście odcinków.
Wiecie, kiedy brązowe dzieci są bite? Na każdej urodzinowej imprezie.
Na własnych urodzinach.
Wszyscy wytykają je palcem i się śmieją.
Każde dostaje w twarz.
Dzięki temu jesteśmy twardzi. Zostajemy kardiologami
i wygrywamy konkursy ortograficzne.
Policzkowanie jest ważne.
Widzieliście, jak on wygrał konkurs?
Był niesamowity.
Taki opanowany.
Nie mógł się pomylić.
Wszystkie słowa przeliterował dobrze.
Spójrzcie na jego twarz? Nic.
Dwunastolatek.
Wygrał 30 000 $ w gotówce. Zero reakcji.
Dlaczego? Wystarczy spojrzeć na jego rodziców.
MIŁOŚĆ WARUNKOWA
Wasz syn jest mistrzem ortografii.
Jego brat już ma przesrane.
Wysoko postawiona poprzeczka.
Znacie Bobby'ego Jindala?
To socjopata z Indii. Ten dzieciak nim zostanie.
Pewnie myślicie,
że rodzice mnie nie kochają.
To nieprawda. Są świetni.
Tylko ojcowskie oprogramowanie nie jest kompletne.
Brakuje kilku aplikacji.
Oni nie przepadają za urodzinami.
Wszyscy ojcowie imigranci w Ameryce próbują nas zadowolić
na urodziny
Starbucksem, Wi-Fi czy autostradami.
Trzeba zostać prezydentem. To ma znaczenie.
Kiedyś podczas wywiadu zapytano mnie o dzieciństwo.
Serio?
Kończę sześć lat.
Tata budzi mnie jak zwykle wcześnie rano.
„Hasan, wstawaj!
Do samochodu!”
Wsiadamy do auta
i jedziemy do Sacramento.
W okolicy jest tylko jeden dom handlowy.
Dojeżdżamy do skrzyżowania.
Po lewej stronie sklep,
o którym marzy każde dziecko.
Toys 'R' Us.
Nie wierzyłem własnym oczom.
Zauważył katalog z zabawkami w moim pokoju.
I moją tablicę z marzeniami.
Marzyłem o niebieskim BMX-ie. Chce mi zrobić niespodziankę.
Skręć w lewo. W lewo.
W lewo...
Skręcił w prawo.
Sklep z domowymi akcesoriami?
Tylko nie to!
„Czy ty wiesz, jaki dziś dzień?”
„Sobota.”
„Moje urodziny. Zapomniałeś?”
Tłumaczy się, że nie zapomniał.
I wyjaśnia, dlaczego mnie tu zabrał.
Chciał, bym wybrał klamkę do drzwi łazienkowych.
Szkoda, że nie deskę klozetową.
„Srasz na moje marzenia”.
Nie powiedziałem tego, choć bardzo chciałem.
Wtedy zrozumiałem,
czym jest różnica pokoleń.
Możesz się z nimi kłócić.
Liczba rąk do bicia jest ograniczona.
Wiemy o tym.
Nie chcesz zostać lekarzem? Policzek.
Ślub z białą dziewczyną? Mocne uderzenie.
Wtedy chciałem się pobić z ojcem. Marzyłem o tym rowerze,
ale musiałem się powstrzymać.
Miałem pomysł na siebie.
Mama odwiedzała nas co jakiś czas.
Przywiozła mi kiedyś plecak protonowy Pogromców duchów,
który pomagał łapać duchy.
To było coś.
Dzieciaki był wstrząśnięte: „Saddam Hussein pogromcą duchów?”.
Byłem brązowym pogromcą.
Pamiętny dzień.
Potem wróciła do Indii.
A zabawka przestała być ważna.
Tęskniłem za mamą.
Nie mogłem przestać o niej myśleć.
Była mi potrzebna.
Nie mogłem bez niej żyć.
Brakowało mi jej.
Czasem do mnie dzwoniła.
Tata czekał na wizę.
To było ważne.
Trudno było ją dostać.
Zepsute kondomy łatwiej trafiają na półkę.
Czekaliśmy osiem lat.
Jedenasty sierpnia 1993 roku.
Założyłem protonowy plecak.
Ojciec kazał mi się przebrać.
Zgodziłem się.
Indyjski pogromca duchów.
Czekam.
Otwierają się drzwi.
Wchodzi tata.
Wchodzi mama.
A za nią
brązowa dziewczynka obcięta na pieczarkę.
Podbiega i przytula się.
„Hasan bhai!”
Jestem zmieszany.
Nie wiem, co to za jedna.
Ojciec odwiedzał mamę
w Indiach.
I któregoś razu
zwyczajnie ją zapłodnił.
Miałem siostrę,
o której nikt mi nie powiedział.
Mówiłem już, że imigranci kochają tajemnice.
Nikt mi o niej nie powiedział.
Szaleństwo.
Mam przytulić siostrę?
Nie mogłem uwierzyć, że jakąś mam.
Kim ona w ogóle jest?
Skąd się wzięła?
Nie cierpiałem jej.
Byłem za budową muru.
Jak republikanie.
Kiedyś podczas obiadu chciałem
szczerze pogadać z rodzicami.
„Ach, ci brązowi ludzie.
Panoszą się po domu...
Jedzą nasze potrawy...
Nie mówią w naszym języku...
Niech wrócą, skąd przybyli”.
Ojciec zabronił mi tak mówić.
Nie miałem na myśli nic złego.
Sprowadzili do domu Angelinę Jolie
i mają za swoje.
To była ich wina.
Czemu robicie to swoim córkom?
Tak jak z tymi dziwnymi sukienkami. Dlaczego każecie je nosić?
Księżniczki odtąd w dół, ropuchy odtąd w górę.
Ciągle biegała za mną w takim stroju na placu zabaw.
Wkurzała mnie.
Wołała mnie. To było straszne.
Schowałem się raz w męskiej toalecie. Przyszła do mnie.
„Hasan bhai!”
Chłopcy przy pisuarach byli zdziwieni.
„O co jej chodzi?”
Chodziłem do szkoły z dzieciakami,
które nie rozumiały obcych kultur.
Nie miały pojęcia, co mówi.
A ona wołała swojego brata.
„Cicho!”
Chciałem, żeby się zamknęła.
Wykrzyczałem jej,
że nie jest moją siostrą.
Nie mówiła po angielsku.
Zrozumiała, o co mi chodzi.
Rozpłakała się.
Tylko nie to.
Powie tacie.
Chciałem jej to wytłumaczyć.
Nie udało się.
Tata...
chciał, żeby jej piąte urodziny
były wyjątkowe.
Wyobrażam sobie, co czuł.
Nie widział, jak chodzi, jak wymawia pierwsze słowa.
Było mu ciężko.
Zawołał wszystkich do pokoju gościnnego.
Przytargał wielkie pudło i poprosił Aishę o otwarcie go.
Zaczęła rozpakowywać prezent.
Zauważyłem logo Toys 'R' Us.
Ojciec wyciągnął z pudła
piękny, niebieski rower.
Spojrzał na mnie i życzył jej 100 lat.
Okrutne, prawda?
Jak to się stało?
Co to ma być?
Byłem wściekły.
Aisha wyczuła to i zabrała mnie na przejażdżkę.
Byłem starszym bratem.
Rower był mój.
Młodsze rodzeństwo nie ma nic do gadania.
Zdenerwowało was to.
Po kim dziedziczycie? No po nas.
Ubrania, książki, pieniądze.
„My mamy swoje zdanie”. Bzdura.
A potem zdziwieni pytacie,
po co ten cały melodramat.
Stoczyłem z rodzicami wojnę, swój mały Wietnam.
Was wszyscy kochają.
A nas?
Starsze rodzeństwo zawsze zastanawia się,
czy ktoś ich kocha.
Rodzice zawsze mają nas dość, was kochają.
Pozwoliła mi się przejechać po ulicy.
Złapałem za kierownicę.
Siostra wołała, żebym wrócił.
„Nie mam zamiaru. Odlatuję, imigrantko!”
Widzę krawężnik. Przewracam się.
Rower w lewo, a ja w prawo.
Piękny, niebieski BMX
uderza o beton
i uszkadza się.
Podnoszę go,
jest zniszczony.
Słyszę, jak do mnie biegnie.
Płacze: „Dlaczego to zrobiłeś?”.
Zapłakane oczy niewiniątka.
„Pozwoliłam ci się pierwszemu przejechać”.
Patrzę na nią
i jestem...
Dupek ze mnie.
Cały czas chciałem być
kolegą Cody'ego, Coreya czy Cole'a...
Ona była ze mną zawsze.
Powinienem się nią zaopiekować,
pomóc jej spełnić amerykański sen.
A ja ukradłem jej rower.
Nie lubi, jak to opowiadam.
Twierdzi, że za bardzo to przeżywam.
Jakby była dzieckiem uchodźców.
Ma rację.
To niesprawiedliwe, ona nie jest uchodźcą.
Mówi po angielsku.
Skończyła prawo. Zajmuje się fuzjami i przejęciami firm.
Robi coś ważnego.
A ja...
Nie poszedłem na studia.
Zostałem artystą komediowym.
Postanowiłem się ożenić.
Moja żona pochodzi z hinduskiej rodziny.
Wiem, o co wam chodzi.
Nic wam nie zrobiłem.
Cholera!
Wytłumaczę to.
Hindusi i muzułmanie to rody Montekich i Kapuletich.
Walczymy ze sobą od wieków.
Zaskoczeni? Przecież wyglądamy tak samo.
Przedstawię wam różnice.
MUZUŁMANIE / HINDUSI
Hindusi nie jedzą wołowiny.
A my, muzułmanie, nie jemy wieprzowiny.
Pizza pepperoni odpada.
Hindusi lubią posągi.
NIE JEDZĄ WOŁOWINY LUBIĄ POSĄGI
Zwłaszcza słonie.
Wsadzają je do samochodu.
Muzułmanie stawiają na kaligrafię.
NIE LUBIĄ POSĄGÓW
Wolą alfabet. Jesteśmy inni.
Hindusi uwielbiają kreskówki.
Rzucą się na każdą.
UWIELBIAJĄ KRESKÓWKI
I powieszą na ścianie.
Muzułmanie
nie lubią kreskówek.
Tym się różnimy.
Zabijamy się o to od lat.
Starsze pokolenia nie lubią żartów o kreskówkach.
„Właśnie po to powstał Pakistan”.
No wiecie.
Przekonałem ojca.
Powiedziałem mu, że się kochamy.
To ważniejsze
niż kolor skóry, pochodzenie czy klasa społeczna.
Jesteśmy w Ameryce. Tu możemy wybierać.
Takie rzeczy nie mają znaczenia.
Nie możemy żyć przeszłością.
Zgodził się.
Przyznał mi rację.
Pozwolił mi się ożenić.
Zaskoczył mnie.
Brązowi ojcowie mówią, że zastrzelą syna
i siebie, jeśli ten zrobi coś takiego.
Mój się zgodził.
Zebrałem wszystkich, rodziców i Aishę.
Wsiadamy do auta i jedziemy do domu mojej narzeczonej.
Podchodzimy do drzwi.
Ojciec już ma dzwonić dzwonkiem,
a tu wypowiada słowa,
które niszczą marzenia wszystkich brązowych dzieci.
Mówi:
„Nie możemy tego zrobić”.
Log kya kahenge?
„Co pomyślą ludzie?”
Zawsze gdy
ojciec mówi log kya kahenge,
na ziemię spada gwiazda z nieba.
„Nie zostanę lekarzem!” Log kya kahenge!
Nie!
„Nie ożenię się!” Log kya kahenge!
Czemu?
Gdy Mahatma Gandhi opowiadał rodzicom
o wyzwoleniu Indii,
usłyszał: Log kya kahenge!
„Nie wygłupiaj się! Brytyjczycy będą nas obrażać”.
„Jesteś łysy i zbyt chudy. Nigdy się nie ożenisz”.
Stoję tam...
na progu...
Czekam...
na progu...
„Tato, chcesz zepsuć mi życie przez log kya kahenge?
Proszę cię.
Jak często rozmawiamy o rasizmie?
Cały czas.
Też będziemy nietolerancyjni?
Bóg nie lubi rasistów.
Nie pochwala takich zachowań.
Nie!
Chcesz, żebym zmienił swoje plany
dla wujków i ciotek, których nigdy nie zobaczę?
Mówisz serio? Naprawdę tego chcesz?
Żartujesz sobie?
Zmiana planów?”
Nie mogłem tego powiedzieć.
Nie miałem takiego prawa.
Zacząłem tracić nadzieję.
Czemu nie mogę zrobić czegoś, czego pragnę?
To nie Jodhaa Akbar.
Jesteśmy więźniami czasów, w których żyjemy.
To trwa od wieków.
Wracam do auta
i słyszę za sobą głos:
„O Boże!
Dlaczego zawsze to robicie?”.
To Aisha. Jest wkurzona.
Ma pretensje do ojca.
„Przyleciałeś specjalnie z Filadelfii na tę okazję.
Beena to poważna osoba.
Ma tytuł naukowy.
Hasan jest aktorem komediowym.
Nikt go nie poślubi.
Musi się ożenić, zanim ona zmieni zdanie”.
Pomogła mi. Stanęła za mną murem.
Wyprostowała wszystko.
Dzięki niej poślubiłem kobietę swojego życia.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Latami jej nienawidziłem.
Ale tego dnia
byłem dumny, że jest moją siostrą.
Wiecie, co mówią.
Wszystkie pokolenia przeżywają własne tragedie.
Nasze dzieci nie będą wiedziały,
że kiedyś
musieliśmy wybrać
pomiędzy łączem internetowym a telefonicznym.
Nigdy tego nie zrozumieją.
To była nasza pierwsza wojna światowa.
Zwłaszcza w szkole średniej, gdy dzwoniła koleżanka.
Trzeba było odebrać telefon przed rodzicami.
Mieliśmy naziemne linie telefoniczne.
Kiedyś zadzwoniła do mnie koleżanka.
Ojciec podniósł słuchawkę.
„Halo? Kto mówi?”
„Alice. Mogę rozmawiać z Hasanem?” „Co się stało?”
Czułem, że długo będę prawiczkiem.
„Nie rozumiem zadania z geometrii.
Mógłby mi wytłumaczyć?”
A tata poprosił,
żeby zadała mu pytanie,
a on mi przekaże.
Tacy właśnie są rodzice.
Do trzydziestki masz nie spotykać się z dziewczynami.
A potem męczą cię, że nikogo nie masz.
Tak to z nimi jest.
Są jak zapora sieciowa i chronią przed światem zewnętrznym.
Ograniczają nam dostęp do informacji. Są jak Korea Północna.
Mój tata gra w domu pierwsze skrzypce.
Doszło do wrześniowego ataku.
Ojciec zebrał wszystkich.
Błagał mnie,
żebym nie mówił nikomu, że jestem muzułmaninem.
Niech będzie, nie zdradzę, kim jestem.
Siedzimy w domu. Dzwoni telefon.
Tata podbiega pierwszy do aparatu.
Ja obieram drugą słuchawkę.
Słyszę: „Ty, kolorowy, gdzie jest Osama?”.
Patrzy na mnie.
„Słyszysz mnie? Odpowiadaj!
Wiemy, gdzie mieszkasz. Znamy twój adres.
Zabijemy cię”. Rozłącza się.
Ojciec patrzy na mnie dalej.
Przeżywa to wewnętrznie.
Patrzę na niego
i jestem przerażony.
Rozmawiamy w dwóch językach. W domu i poza.
Wtedy nie potrafiłem nic powiedzieć.
Siadamy i z zewnątrz dobiega huk.
Wybiegamy. Okna w samochodzie wybite.
Rzeczy z plecaka zniknęły.
Sięgam po niego.
Ranię się szkłem.
Leci mi krew.
Zaraz zwariuję.
Cholera!
Pewnie jesteśmy obserwowani.
Rozglądam się po okolicy...
Ojciec stoi na środku drogi.
Usuwa kawałki szkła.
Log kya kahenge? Żeby tylko nikt nie zauważył.
Zen!
Nic nie mówi.
Zastanawiam się dlaczego.
Chcę, żeby coś powiedział.
Patrzy na mnie i mówi: „Hasan...
Takie rzeczy się zdarzają.
I będą się zdarzały.
To cena pobytu w tym kraju”.
Ja i on to dwa różne pokolenia.
Pomijając BMX-a.
Tata uważa, że skoro tu mieszkamy, musimy płacić podatek
za nasze marzenia.
To chroni nas przed rasizmem. Musimy płacić.
Proszę, Wuju Samie.
„Ja się tu urodziłem.
Jestem taki jak inni.
Mam tu swoje prawa.
Do życia, wolności, szczęścia. Wszyscy jesteśmy równi.
Zasługuję
na równe traktowanie”.
Zdążyłem to powiedzieć...
Ojciec patrzy na mnie i prosi o zrozumienie.
„Rozumiesz, prawda?”
Prosi mnie o to człowiek, który kłóci się w sklepie,
że nie może zwrócić używanej bielizny.
I ja mam być poważny?
Mam zrozumieć sytuację?
Wraca do domu ze szkłem na butach.
Nie wiem, który z nas ma rację.
Może on.
Zostań lekarzem, kup dom na przedmieściu. Niech traktują cię jak śmiecia.
Ile można to znosić?
Czy to nie za wiele?
Szala przechyla się na lewą i na prawą stronę.
Wrześniowy atak to drażliwy temat.
Wszyscy w Ameryce poczuli,
że kraj jest zagrożony.
Ale 12 września
po raz pierwszy
zagrożona była lojalność mojej rodziny wobec tego kraju.
To okropne.
My, imigranci, zawsze staramy się
udowodnić patriotyzm.
Kochamy Amerykę. Uwierzcie nam.
Nikt nie kocha jej tak bardzo.
Zakochałem się w Janice Malo. Miałem sześć lat.
Zobaczyłem ją w piaskownicy. Krzyknąłem, że ją kocham.
„Twoja skóra ma kolor kupy”.
Moje pierwsze wspomnienie.
Jak to przeżyłem?
Nie mogłem zmyć koloru skóry.
Coś strasznego.
To miało wiele poziomów.
Chciałem się obudzić
i stwierdzić, że to był tylko sen.
Świat wysyła ci informację,
że jest sprawiedliwie, ale musisz się dostosować.
Kiedyś w szkole mieliśmy napisać, kim chcemy zostać w przyszłości.
Dzieciaki chciały być astronautami albo strażakami.
Ja chciałem być biały.
„Jak to?”
Chciałem mieć taką skórę na całym ciele.
Ja lubię melaninę.
Uwierzcie mi.
Nigdy nie miałem oparzenia słonecznego.
Gdy jesteś biały i grasz w grę komputerową Życie,
twój awatar jest biały.
Zawsze czeka na ciebie mniej problemów.
Możesz być Batmanem.
Batman był biały.
Możesz zostać prezydentem.
Mieliśmy 44 i pół białych prezydentów.
Czytałem statystyki.
Takie kwestie są ważne dla białych ludzi.
Kolor skóry ma dla was znaczenie.
Ojciec nie dba o kwestie identyfikacji.
Jego zasady są proste.
Żadnych imprez, żadnych dziewczyn. Studiuj medycynę.
Na takich studiach nie ma czasu na zabawę.
Nigdy nie byłem w klubie.
Nie wiem, jak to jest.
Nie przeżyłem tego.
Zawód wybierają nam rodzice.
W szkole średniej
musiałem chodzić na lekcje tańca. Nie mogłem grać w koszykówkę.
Przestałem brać leki od dermatologa.
Łuszczyła mi się skóra.
Kiepskie życie.
Nikt tego nie przeżył.
Nie klaskajcie.
Nie miałem szans.
Jedynym światełkiem
była Bethany Reed.
Przeprowadziła się do Davis z Nebraski.
Ten sam program nauczania.
Była między nami chemia.
Usiadła za mną pierwszego dnia
i zapytała
o mój login na komunikatorze.
Serio? Nie mogłem w to uwierzyć.
Działo się wtedy.
Zmiany statusów, liczne wiadomości.
Istne szaleństwo.
Zakochałem się.
Ciągle gadaliśmy...
Nie wiecie, o czym mówię?
Korzystacie przecież ze Snapchata.
Kiedyś byliśmy jaskiniowcami internetu.
Kumacie?
Ktoś odebrał telefon i musiał szybko kończyć.
„Siedzę na komunikatorze!”
Tak się porozumiewaliśmy.
Późno w nocy. Bez przerwy.
Wreszcie zaprosiła mnie do siebie.
Pojechałem rowerem.
Niezła chata.
Zaimponowała mi.
To było coś.
Drzwi otworzył jej tata, emerytowany sędzia.
Zapytał, czy chcę ciasto czekoladowe.
I zaprosił mnie na kolację.
Siedzimy przy stole,
a tu nagle pada prośba,
bym powiedział coś o sobie.
„Co lubisz robić?”
Szok.
Konsternacja.
Nikt
nie interesował się mną.
„Lubię gitarę akustyczną”.
„Graj.
Powinieneś spełniać swoje marzenia”.
„Tak zrobię.
To może się udać”.
Zawsze uczyliśmy się u Bethany.
Kiedyś, zapytała mnie o mój dom.
Od razu chciałem wyjść.
„Chcesz przyjechać do mnie?”
Mówimy w innym języku.
Nasz dom pachnie inaczej.
Bałem się, ale ona była inna.
Napisałem późno w nocy.
Poprosiłem rodziców, żeby zachowywali się normalnie.
Ta prośba zdziwiła mojego ojca.
„Hasan, bądź dumny z tego, kim jesteś”.
Mam być dumny jak paw?
Nie byłem dumny.
Przyjechaliśmy.
Siedzieliśmy w pokoju gościnnym.
Rodzice kłócili się po hindusku.
Mama usmażyła pakory, najlepsze danie na świecie.
W telewizji Kabhi Khushi Kabhie Gham.
To za wiele.
Za wiele na jedną dziewczynę.
Trzeba coś z tym zrobić.
Ona jest z Nebraski.
Nie zrozumie tego.
Chciałem coś zrobić.
Patrzę na nią, ale nic nie mówię.
Wolałem milczeć.
Nagle wychyliła się znad książki
i powiedziała, że jest miło
i że chciałaby to powtórzyć.
Nie mogłem uwierzyć.
Kochałem moją białą księżniczkę.
Nie musiałem się zmieniać.
Mogłem być sobą.
Raz byliśmy u niej, raz u mnie.
Pewnego wieczoru liczyliśmy całki.
Zamknęła książkę i powiedziała, że jest późno.
Przyznałem jej rację.
A ona na to...
„Powinnam już iść”.
Uznałem, że powinna.
Właśnie straciłem swoją szansę.
Chciałem ją odprowadzić.
Wyszedłem z nią.
Wsiadła do samochodu.
Zamykałem drzwi,
a ona się wychyliła i mnie pocałowała.
„Kocham cię” - i odjechała.
Co za pech!
Wiedziała o zasadach.
Żadnych imprez, kolegów, dziewczyn.
Magia trwała chwilę.
Innym dziewczyny robiły ręką.
Mnie nie.
Ani tobie. Tobie też nie.
Nie nam.
Pobierzemy się? Muszę zmienić bieliznę.
Na pewno weźmiemy ślub.
Kiedy jest shaadi?
Miałem w klasie ambitnych kolegów.
A nasz nauczyciel
chciał, żebyśmy spotykali się poza szkołą.
Kiedyś stanął na środku sali
i powiedział, że jest dumny z naszych osiągnięć,
ale nauka to nie wszystko.
Życie to coś więcej.
Ktoś wspomniał o Stanford.
„Musicie żyć tak, aby inni o tym mówili.
Wszyscy obowiązkowo pójdziecie
na bal”.
Cała klasa? 30 osób?
My?
Świadkowie Jehowy, uczniowie z Korei?
Serio?
Cała klasa?
Aż się popłakałem ze śmiechu.
Nauczyciel skarcił mnie za to.
Powiesił tablicę
z imionami wszystkich uczniów.
BAL
Istne szaleństwo.
To się nie uda.
Nie może nam tego zrobić.
Wszyscy zaczęli umawiać się na randki.
Przed balem podszedł do tablicy.
Hasan Minhaj i Bethany Reed.
Klasa była w szoku.
„Będą się kochać”.
„To nie tak. To nieprawda”.
Chciałem, żeby nic nie powiedziała.
Milczała.
Dzwonek. Idę do szafki. Słyszę kroki.
To ona. Pyta, co u mnie.
„Oni powariowali”.
Mówi mi
o swojej przeprowadzce z Nebraski
i o naszej przyjaźni,
i że wiele dla niej znaczę.
„Ten rok bez ciebie byłby inny.
Pójdziesz ze mną na bal?”
„Tak, moja biała księżniczko”.
Nie mogłem się powstrzymać.
Musiałem to dobrze rozegrać.
Rodzice szanują szczerość.
Jeśli jesteście szczerzy,
wasi rodzice na pewno
poprą waszą decyzję.
Będą was wspierać.
Oznajmiłem w domu, że idę na bal.
Tata nie był zadowolony.
Nie chciał, żebym poszedł na imprezę.
Wymyśliłem, że wymknę się z domu.
Wyskoczę przez okno i wezmę rower.
Pojadę do niej. Zaryzykuję,
bo wiem, że będzie warto.
Na grobie napiszcie:
„Hasan Minhaj pocałował białą dziewczynę”.
Cudownie odejść w ten sposób.
Nadeszła noc balu.
Włożyłem elegancki garnitur.
Spryskałem się perfumami.
Sześć razy z każdej strony.
Nie wolno przesadzać z wodą kolońską.
To w złym guście.
Zeskakuję z dachu.
Kilka metrów w dół.
Jakimś cudem ląduję przy rowerze.
Zachód słońca. Piękny wieczór.
Pedałuję z całej siły.
Uważam na nogawki, żeby ich nie wkręcić.
Nie chcę się za bardzo spocić.
Uważam na bukiecik.
Jadę.
Jestem bardzo blisko.
Zsiadam z roweru pod jej domem.
Podchodzę do drzwi.
Szykuję się, żeby zadzwonić.
Za chwilę stanie się coś niezwykłego.
Pójdę na bal z Bethany Reed.
To mój amerykański sen.
O to walczył ojciec.
Drzwi otwiera pani Reed.
Jest zakłopotana.
Spoglądam za jej ramię.
Widzę, jak Jeff Burke przypina Bethany bukiecik.
„Bethany nic ci nie powiedziała?
Jesteś wspaniały. Uwielbiamy cię.
Fajnie, że się razem uczycie.
Ale dziś jest wyjątkowa noc...
Przyjeżdża do nas rodzina z Nebraski.
Będziemy robić zdjęcia.
Nie będziesz pasował.
Zawieźć cię do domu?
Pan Reed cię odwiezie”.
Miałem ze sobą rower.
Wróciłem do domu i grałem w Mario Kart.
Nigdy nie ubrałem się tak ładnie do gry.
Żałuję, że nie poszedłem potańczyć.
No cóż.
Było mi źle.
Ale jak mogłem zniszczyć komuś imprezę?
Ile razy widzimy takie sceny w filmach?
Nikt nie nazwał mnie piaskowym czarnuchem.
Mogłem z tym żyć.
Jadłem z nimi i całowałem ich córkę.
Ludzie mogą być rasistami i uśmiechać się do ciebie.
Z jednej strony cię lubią,
a z drugiej - boją się ciebie.
Nie wiedziałem, jak to ugryźć.
W poniedziałek po balu przyszła do mnie na przerwie.
„Zastanawialiśmy się, dlaczego cię nie ma”.
Nie chciałem tego słuchać.
Mówi, że to przez konflikt pokoleniowy.
Spojrzałem na nią. Zadzwonił dzwonek na lekcję.
„Co z wami, gołąbeczki?”
Wszyscy byli ciekawi.
Sam chciałbym znać odpowiedź.
Ona patrzyła w dół.
Wszyscy patrzą na mnie. Musiałem improwizować.
No wiecie,
postanowiłem zrezygnować.
Tańce mnie nudzą i nie poszedłem.
Wszyscy uznali mnie za frajera.
„Wystawiłeś laskę. Dobrze, że Jeff z nią poszedł”.
„Palant z ciebie”.
Przestaliśmy ze sobą rozmawiać.
I wiecie...
Nie myślę już o tym dniu.
Mimo że o nim opowiadam...
Jak wszyscy...
Robimy tak.
Zapominamy i zaczynamy nowy rozdział w życiu.
Nasza pamięć jest wybiórcza.
Lekcje historii. Kto by to spamiętał.
Ślub. Dawne dzieje.
Drugie małżeństwo. Nic wielkiego.
Zastanawiam się tylko nad decyzją ojca.
Nie poszedłeś na bal z białą dziewczyną? I dobrze.
Kogo to obchodzi?
Przynajmniej nie pobili cię w policyjnym samochodzie.
Czasem przytrafia się to Afroamerykanom.
Taki podatek mamy płacić?
Pieprz się, Wuju Samie.
Potem to przemyślałem.
Dlaczego tylko śmierć
jest powodem do dyskusji?
Dzieciak musi być postrzelony 16 razy,
aby ktoś zauważył problem rasizmu?
To przytrafia się każdemu kolorowemu.
Niemal codziennie.
Boimy się innych. Tych z innego plemienia.
Szkoda, że gdy skończyłem 18 lat,
nie rozumiałem tego.
Ludzie są dobrzy i źli.
Bez względu na pochodzenie czy kolor skóry.
Miłość jest silniejsza od strachu.
Nie rozumiałem tego.
Teraz w to wierzę.
Miłość jest silniejsza od strachu.
Fox News mnie tego nauczyło.
Fox News jest niesamowite.
Tam ludzie ze sztuczną opalenizną nienawidzą kolorowych.
Uwierzycie?
Fox News ma siedzibę w Nowym Jorku.
Daily Show i Fox News są jakieś pięć ulic od siebie.
Dosłownie rzut beretem.
Codziennie przechodzę koło ich siedziby.
I widzę te znane twarze. Hannity, Coulter, O'Reilly.
Wychodzą z budynku, mijają mnie
i jedzą kurczaka halal z ryżem.
Randy, ten rasista...
prosi o keczup.
Mózg stanowi tajemnicę, ale ciało cię zdradzi.
Taka jest prawda.
Cały dzień plotą coś o Meksykanach czy Arabach,
a potem jedzą szoarmę.
Uwielbiam ich.
Szkoda, że nie mogę cofnąć czasu.
Gdybym mógł, przemówiłbym sobie do rozsądku.
Wiecie, co jest najgorsze?
Gdy zakochasz się pierwszy raz i posmakujesz, jak to jest,
nic nie będzie już takie samo.
Faceci mówią swoim kobietom: „Ty jesteś inna”.
Kłamią.
Wszyscy mamy tajemnice.
Chciałem być artystą komediowym, ona - dziennikarką.
Obiecaliśmy, że spełnimy te marzenia
i nie będziemy oglądać się na innych.
Na początku nie szło mi dobrze.
Minęło siedem lat...
Wreszcie dostałem propozycję ważnego występu.
Gotham Comedy Club w Nowym Jorku.
Zrobiłem wpis na Facebooku.
Niemalże wykrzyczałem,
gdzie to mnie zaprosili i czy ktoś chce wejściówki.
Wielkie litery. Opublikowałem post.
Byłem z siebie dumny. Pojechałem na lotnisko.
Los Angeles, Chicago, Nashville, Nowy Jork... leciałem na południe.
Udało się.
La Quinta Inn! Serio?
Darmowe Wi-Fi? Czemu nie.
Sprawdźmy, co piszą o mnie w Internecie.
Wchodzę na Facebooka i widzę:
„Hej, dawno się nie widzieliśmy.
Występujesz. Super.
Mieszkam z koleżankami na Manhattanie,
załatwiłbyś nam bilety?”
Znak zapytania.
No dobrze.
Wiecie, co to znaczy?
Czasem życie daje nam w kość,
a potem dostajemy w nagrodę to samo.
Szczypta ironii.
Odpisuję.
„Bethany... przecinek. Enter.
Pamiętam cię.
Dawno się nie widzieliśmy.
Jakieś siedem lat.
Chciałbym załatwić ci bilety,
ale wieczorem będziemy robić zdjęcia,
nie pasowałabyś tam”.
Chcę wysłać wiadomość.
Wysyłam wiadomość!
I hop!
Wychodzę na scenę, nie pamiętam, co powiedziałem.
Miałem to gdzieś.
Pojechałem na lotnisko.
Z Nowego Jorku do Chicago, potem do Nashville i Los Angeles.
Jadę swoją cholerną toyotą.
Ten sam model przez całe życie.
Przemierzam ulice Los Angeles.
Dostaję wiadomość.
„Ojciec miał atak serca.
Hej!
Odbierz telefon.
Potrzebujemy cię”.
Tata cierpi. Miał atak.
Wiozą go do szpitala.
Mam wracać do domu.
„Mam na wieczór umówiony występ.
Wystąpię i wrócę do domu”.
Występ się odbył.
Pojechałem do domu.
Sam nie wiem czemu...
Biegnę i widzę płaczącą mamę i siostrę.
Siostra jest na mnie wściekła.
Lekarz pyta, czy jestem synem.
Prosi mnie o podpis.
Podpisuję papier,
który zwalnia szpital z odpowiedzialności za śmierć ojca.
Operacja jest ryzykowna.
Podpisuję i patrzę na niego.
Mam wrażenie, że to wyrok śmierci.
Ma niską temperaturę ciała. Jest siny.
Wiozą go na salę operacyjną. Oddaję dokument lekarzowi.
Nie chcę się żegnać z tatą...
Ledwo go znam.
Czekam na dobre zakończenie.
Udało się.
Jesteśmy w szpitalu. Opowiadamy o sobie.
Na zmianę.
Wspominam o balu.
Ojciec jest na mnie zły.
„Pocałowałem dziewczynę. To się nie powtórzy”.
Myślał o Bethany.
Chciał, bym jej wybaczył,
bym był lepszą wersją siebie.
Zapytałem dlaczego.
„Przyjechałem do Ameryki w 1982 roku,
bałem się, że trafisz do gangu,
zapłodnisz jakąś dziewczynę i będziesz dealerem narkotykowym.
Chciałem cię chronić.
Jej rodzice też chcieli ją chronić.
Boimy się siebie nawzajem.
Ale Hasan...
Hasan, musisz być odważny.
Nie wolno ci się bać.
Bądź odważny”.
Zapamiętałem to i myślę o tym cały czas.
Czasem jej przebaczam.
To przeszłość. Wszystko minęło.
Innego dnia nie potrafię.
Chcę walczyć z wrogiem.
Nie wiedziałem, co mam czuć. Aż do...
Pizza Hut dziewięć kawałków.
Za jedyne dziesięć dolarów.
Dziesięć dolców.
Pizza na trzy sposoby.
Z serem!
Pyszne kawałki, tylko w Pizza Hut.
I życie jest piękne.
No cóż...
Reklama puszczana w dniu rozpaczy.
Dostaję SMS-a od kumpla
z pytaniem,
czy nie wiem,
ile kawałków pizzy można dostać za dziesięć dolców.
„Dziewięć!”
„I można je łączyć na trzy sposoby?”
„Tak, na trzy sposoby”.
I zrzut z ekranu.
„Właśnie widziałam chłopaka z balu w reklamie Pizzy Hut.
#powrót do przeszłości.
#świat jest mały.
#to wspaniałe”.
Odpisuję:
„Przecież nie poszliśmy.
Co u ciebie?
#Pan P.
#zajęcia”.
Na co ona odpowiada:
„Wiem, mogło być lepiej.
Daj znać, jak będziesz w Nowym Jorku”.
Odpisuję:
„Na pewno dam znać”.
Nie słucham terapeutki, wchodzę na Facebook
i sprawdzam profil.
Szukam Bethany Reed.
Mieszka na Manhattanie.
W związku z... Sprawdzam.
Rajesh...
Rengatramanajanana...
Jej chłopak jest Hindusem.
I to prawdziwym.
Spójrzcie na jego nazwisko.
Bardzo długie.
Prawie nie mieści się na facebookowym profilu.
Dziesięć sylab.
Ra-jesh Ren-gat-Ra-ma-na-ja-na-nam.
To jakiś żart? Ile liter ma alfabet?
O ile dobrze pamiętam, 26.
Ile liter jest w jego nazwisku? 25.
O literę mniej.
Ja mam proste imię. Hasan Minhaj.
Nie chciała mnie.
Wolała Rajesha Rengatramana...
cholernego-jananam.
Bóg robi sobie ze mnie jaja.
Znowu nie słucham terapeutki...
Nawiązuję kontakt.
Ostrzega mnie, żebym tego nie robił.
„Pogadamy o tym w przyszłym tygodniu”.
Terapia nie pomaga.
„Bethany, mam występ w Nowym Jorku za tydzień. Zapraszam”.
Jest chętna.
Lecę do Nowego Jorku. Lot bezpośredni. Pizza Hut stawia.
Idę wkurzony ulicami Nowego Jorku.
Jestem wściekły.
Jak to możliwe?
Nie wierzę. Rajesh Rengatramana...
Jak oni się kochają?
Rajesh Rengatramanajananam, teraz.
Już.
Rajesh Rengatramanajananam, pragnę cię.
Rajesh Rengatramanajananam, wejdź we mnie.
Nie mogę.
Muszę przestać myśleć o ich seksie.
„Opanuj się!
Bądź pewny siebie.
Wejdź tam i zrób na nich wrażenie.
Zrób to!”
„Jak leci?”
Powtarzam te słowa, oblizując usta.
Ćwiczę.
Otwieram drzwi.
Słyszę powitanie.
Siedzi na zewnątrz.
Widziała moje wygłupy.
Pytam, jak leci.
„Czy to miejsce jest wolne?”
Próbuję zachować spokój.
Będzie dobrze.
Siedzę.
Myślami wracam do przeszłości.
Tak to już jest.
Nie czuję się najlepiej.
Nie mogę nic powiedzieć.
Tak nie zachowują się dorośli.
Mija tak 40 minut.
Co się ze mną dzieje?
Muszę się odezwać.
Przerywam jej w połowie zdania.
„Wiesz, czemu tu jestem?
Chcę pogadać o balu”.
Nagle robi się biała jak ściana.
Była biała. Zrobiła się bardziej biała.
„Znałaś moją sytuację.
Wtedy zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Nie czułaś tego samego.
Co gorsza,
wszyscy się z nas śmiali.
Było mi ciężko.
Nie czułem się pewnie. Bałem się umówić z białą dziewczyną.
Bałem się, że nie zaakceptuje
koloru mojej skóry.
Wiesz, co wtedy przeżywałem?
Teraz spełniam swoje marzenia.
Staram się.
A ty piszesz do mnie. Wszystko wróciło.
Z nami koniec.
Dlaczego to robisz?”
Przeprasza mnie.
„Mieliśmy wtedy osiemnaście lat.
Chciałam się z tobą spotykać.
Ale mama mnie kontrolowała.
Wiesz, co to znaczy?”
Nie mam pojęcia. Opowiedz mi. Chcę o tym
usłyszeć.
Jak to?
„Żałuję, że przestaliśmy się spotykać.
Nie mogę zmienić przeszłości.
Sądziłam, że nie będziesz chciał ze mną więcej rozmawiać.
Piszę do ciebie,
bo widzę, że dotrzymałeś słowa.
Nawet jeśli nie będziesz chciał ze mną rozmawiać,
zawsze będę o tobie pamiętać”.
Każdy z nas chowa żal do kogoś z przeszłości.
Skrzywdzili mnie. Trudno.
Pieprzyć ich.
Odpuściłem podczas rozmowy.
Byłem jak horkruks Voldemorta.
Nie mogłem się powstrzymać. Musiałem zapytać.
„A pan Rengatramanajananam?”
„Będziemy razem mieszkać.
Zadzwoniłam do mamy, by pożyczyć pieniądze”.
Co powiedziała?
„Znasz moją rodzinę.
Zastanów się”.
„A ty co powiedziałaś?”
„To nie może się powtórzyć.
Nie jestem w szkole średniej. Raj to dobry człowiek.
Będziemy razem.
Zrozum...”
Patrzę na nią.
Tak mi wstyd.
Co ty robisz, koleś?
Czemu ścigasz ludzi z przeszłości jak jakiś psychol?
Nie jesteś Liamem Neesonem. Co się z tobą dzieje?
Nie zależy ci na niej.
Ale szanujesz ją.
Jesteśmy już dorośli.
Stać cię na więcej.
To nie jest twój amerykański sen.
Każdy przez to przechodzi.
Przyznaj się, że popełniłeś błąd.
Pizza Hut dziewięć kawałków za dziesięć dolców.
To cały ty.
Nie jesteś Hasan Minhaj. Jesteś „Hussan Minhajj”.
To nowa brązowa Ameryka.
Przestań winić innych.
Nie mogę się skupić.
Wiem, że ona szybciej to zrozumiała.
Pyta, czy spotkam się z nią i z Rajem.
Lepiej nie. Wracam na stację metra.
Odwracam się. Szukam jej.
Chcę się jej przyjrzeć ostatni raz.
Zmieniliśmy się.
Odwracam się.
Już jej nie ma.
Nigdy więcej jej nie zobaczyłem.
Dotrzymałem obietnicy. Zostałem artystą komediowym.
Nie sądziłem...
Nie sądziłem, że opuszczę Pizza Hut.
Znacie ten moment,
kiedy rodzice odpuszczają?
Teraz postawmy na Aishę.
Pewnego dnia dostałem maila od menadżera.
„Zapraszamy na przesłuchanie do The Daily Show”.
Niemożliwe.
Wysłałem nagranie. Zadzwonili.
„Jon Stewart zaprasza do Nowego Jorku.
Chcą cię zobaczyć na żywo.
Ale...
musisz napisać nowy program.
Dasz radę?”
Nie wiem. Nie jestem Larrym Davidem.
To może się nie udać.
Chodzę po mieszkaniu w tę i z powrotem.
Zaraz umrę.
W takich chwilach wracają myśli
o rasizmie.
Jak zawsze, gdy muszę zmienić olej w aucie.
Oglądam Real Time With Bill Maher.
Widzieliście ten program?
Bill to dopiero gość.
„Wierzycie w Boga? Jesteście idiotami”.
Tak mówi prorok ateistów.
Rozmawia z Benem Affleckiem.
Bill Maher twierdzi, że 85% muzułmanów nie znosi wolności w Ameryce.
„Nie wolno tego rozprzestrzeniać. Trzeba ich powstrzymać”.
Ben Affleck jest zaskoczony.
„Co ty mówisz, wariacie?”
Nie jest wariatem.
Jest moim białym księciem.
Wiecie, co się wtedy stało?
Muzułmanie odzyskali swojego celebrytę.
Do łask wrócił Batman.
Jest bohaterem, którego potrzebuje muzułmański świat.
Batman kontra Bill Maher.
Piszę o tym i wysyłam scenariusz.
Rozumiecie?
Producent zaprasza mnie na przesłuchanie.
„Jak już będziesz gotowy,
poprosimy Jona”.
Idziemy korytarzem.
Oglądam zdjęcia wielkich ludzi.
Steve Carell, John Oliver,
Sam Bee, Jason Jones,
Ed Helms, Steven Colbert...
Co ja tam robię?
Naprawdę mnie chcecie?
Nigdy nie odnosimy takich sukcesów. Najwyżej menadżerowie
średniego szczebla.
Nie występujemy na scenie.
Wchodzę i widzę świat Daily Show.
Jest naprawdę niebieski.
Zaczynam się pocić.
Producent mówi, że zrobimy kilka prób.
Siadam przy biurku.
Siedzieli przy nim prezydenci.
Jestem zdenerwowany.
Proszą mnie, żebym zwolnił.
Zaczynam się jąkać.
Producent prosi, żebym się zrelaksował.
Co odczytuję jako: „Stary, nie jesteś zabawny”.
Nie relaksuj się.
Zaczynam się dusić. Wszyscy przez to przeszliśmy.
Liczymy, że dobrze nam pójdzie.
Nie ma szans. Duszę się. Koniec ze mną.
To już koniec.
Każdemu to się przytrafiło.
Za chwilę urodzę żółwia.
Jestem zdenerwowany. Zaraz się zesram.
Nagle...
Rozpoznaję ten głos. Żydowski Yoda. To Jon.
Wchodzi od strony gości.
Jest ciemno.
Widzę jego cień.
I słyszę pochlebne słowa.
„To ja, Jon Stewart.
Dostałem nagrodę Emmy 22 razy.
Jestem mistrzem satyry. A ty czym się zasłużyłeś?”
Zastanawiam się, czy słyszał o Pizza Hut.
Wreszcie wychodzi z cienia.
Jest niższy, niż myślałem.
Na twarzy ma zarost.
Patrzę na niego...
Ojciec?
Podaje mi rękę.
Czuję, jakby spoliczkował mnie kilka razy.
Czuję, że znam tę rękę.
Gadamy jak dobrzy znajomi.
Sufler nie wie, co się dzieje.
Zapamiętałem to dobrze.
Byłem jak rosyjski gimnastyk, który ląduje po skoku.
Jestem wdzięczny za tę szansę.
Żółw wraca do dziury, a ja do domu.
Wychodzę, ale ktoś mnie woła.
„Gdzie się wybierasz?”
To Jon.
Mieszkam w Los Angeles.
Wracam do siebie.
„Zobaczymy się w poniedziałek?”
Jak to?
„Pracujesz dla nas.
Widzimy się w poniedziałek”.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Chciałem wygłosić
oscarową mowę.
„Jon, musisz wiedzieć...
nareszcie coś osiągnąłem
i mój ojciec się o tym dowie.
Dziękuję”.
Zamiast tego powiedziałem:
„Jon!
Mój ojciec...
On cię zna”.
Nie był zdziwiony.
Ja, Hasan Minhaj, wystąpię w The Daily Show.
Dzwonię do mojej dziewczyny, która płacze z radości.
Dzwonię do mamy. Też płacze.
Ojciec jest ze mnie dumny.
Chciałem, żeby powtórzył to kilka razy.
Prawie potrącił mnie samochód. Nie mogę teraz umrzeć.
Czas wstawić jakiś nowy wpis.
Biegnę na górę, włączam Facebooka.
I widzę:
ZGODZIŁAM SIĘ!
Widzicie to, prawda?
Wiecie, co to znaczy?
Nie rozumiecie?
Wyleczyłem ludzi z rasizmu.
Są zdrowi.
No może przesadzam. Ale odegrałem ważną rolę.
Niektórzy szukają leku na raka
albo szczepionki na ebolę.
Swoim życiem udowadniam, że jeśli jesteś brązowy,
nie możesz się tym przejmować.
Trzymajcie się!
Kocham was! Dobranoc!
Napisy: Aneta Słoma